Ons Verhaal

We kwamen elkaar bij een concert in 2004 tegen. Alex als klarinettist en saxofonist die hier na zijn conservatoriumstudie in Nederland bleef. Hij geeft overal ter wereld concerten. Ook is hij bekend als filmcomponist, waarvoor hij in 2016 een Gouden Kalf kreeg. Folkert die ooit van muziek zijn beroep wilde maken. Uiteindelijk de kant opging van het communicatievak. Daardoor allerlei sectoren en organisaties kent. En intussen aan zijn professionele muziekambitie werkt.

Ze delen beide ook een ‘persoonlijke missie’. Muziek geeft veerkracht, zo weten ze uit hun eigen leven. En ze willen niets liever dan ook die ervaring delen – naast hun professionele sporen in de muziek en organisaties. Improvisie staat voor Alex en Folkert voor het evenwicht tussen 'bekend' en 'on-gekend'. Het balanceren tussen willen met je hoofd en in actie komen vanuit je hart.

Hoe stem je af op het potentieel van jouw eigen unieke mogelijkheden? En hoe beweeg je mee als dingen anders lopen om je heen? Dat vraagt veerkracht en betekent dus improviseren. Om in te spelen op het unieke potentieel van jezelf als mens of jouw team en organisatie.

Alex Simu


Muziek is als een taal. Dat kreeg ik als kind al mee. Mijn oom nam me mee naar filmpremières waarvoor hij soundtracks schreef. Dan droomde ik weg over dat ik later musicus wilde worden! Ik voel me bevoorrecht dat ik nu zelf soundtracks componeer en musicus ben.

Muziek geeft mij verbeeldingskracht. Filmmuziek is als een ‘extra ondertitel’. En het geeft mij een gevoel van vrijheid. Misschien komt dat doordat ik in Roemenië opgroeide en nog net de communistische meemaakte. Ik vertrok uiteindelijk naar Nederland voor een conservatoriumstudie en om er te wonen. Zo ontmoette ik Folkert. Het inspireerde me hoe hij allerlei verbindingen zoekt tussen muziek en organisaties.

Ik wil ook dat soort bruggen slaan. Om het verschil te maken voor de maatschappelijke impact van kunst. Door Improvisie ontdek ik hoe vanzelf dat eigenlijk gaat. Ik geniet van de verbeeldingskracht die de taal van muziek losmaakt. En de inspirerende ontmoetingen met iedereen waarmee we mogen samenwerken.

Folkert Oosting


Als tiener was ik vast van plan om musicus te worden. Ik speelde al jong piano en klassiek trombone. Vanwege een onoverkomelijk embouchureprobleem stopte ik na een jaartje conservatorium. Ik bleef piano spelen, nadat ik naar een communicatiestudie was overgestapt en in de organisatiewereld belandde. Na mijn dertigste - en een operatie aan een lekkende hartklep - voelde ik dat me toch ‘iets’ te doen stond in mijn muzikale hartstocht. Ik kwam ineens een aantal inspirerende musici tegen.

In die tijd (2004) ontmoette ik ook Alex. ‘You’ve got a story to tell’ – vertelde hij me. Voor ik het wist, maakten we samen geïmproviseerde muziek. Ik was geraakt toen iemand een keer na een optreden naar me toekwam en zei: “ik hoorde de puls van een heart beat in je spel net”. Het voelde even als een teken. Maar hoe geef ik ruimte aan de communicatieprofessional en muzikant in mijzelf – gaat dat samen?

Het duurde even voordat ik daar uit was. Nu voel ik me pas compleet wanneer ik me in beide werelden ontwikkel en die bij elkaar breng. En ik voel me ook bevoorrecht dat we sinds de start in 2016 al zoveel hartverwarmende reacties op Improvisie kregen.

"Van gekend naar on-gekend..."

OUR JOURNEY

Swipe door onze tijdlijn heen!